Κάθομαι στη βιβλιοθήκη τωρα. Για αλλη μια φορα η ασκηση δε μου βγηκε, ολα σωστα, και τη μεθοδο και τις πραξεις, αλλα απλα δεν συμφωνουν με τις απαντησεις του καθηγητη. Δε βαριεσαι. Δεν παιζει και προβλημα εξαλλου, ολα γκεςς ουορκ και εστιμεησιονς ειναι, οποτε κανεις δεν ειναι σωστος. Σε βαζει ομως και αναρωτιεσαι. Και τι κανεις δηλαδη; αμα ολα βασιζονται σε μαντεψιες; σαραντα μετρα εξω επεσα. Οκ παιζει ναχω κανει και γω καμια μαλακια. Αλλα δε βαριεσαι. Σημασια εχει πως εμαθα επιτελους τη μεθοδο. Γιεη.
Ενηγουεη. Τι σκεφτομανε και μουρθε να γραψω δω κατιτις. Βασικα. Απλα δε θελω να διαβασω αλλο, και λεω τι να κανω. Αχα! Ας γραψω. Και αυτο κανω.
Που λες, σκεφτομουνα, αληθεια τωρα, το ποσο φανταστικο ειναι να ξερεις που πατας. Ισως ερχεται σε καποιους παραλληλισμους με το 'απλο', αλλα ναι, δεν υπαρχει χειροτερο πραμα απο το να εχεις αμφιβολιες. Και ολη μου τη ζωη με τυρραναγανε (;) τυρρανος; τυραννος; ποιος ξερει. Ενηγουεη, οι αμβιβολιες λοιπον με κυνηγανε μια ζωη, ακομη και τωρα που τα γραφω. Αμφιβαλλω αν θα βγαλω τους βαθμους που χρειαζομαι για να προαχθω σε μαστερ, αμφιβαλλω αν θαχει τιποτα να φαω σπιτι, ξερεις ρε παιδι μου, αυτα. Αλλα βεβαια και σε πολυ πιο 'σημαντικα'.
Τι καλα που ειναι ομως, οταν για κατι που εχεις αμφιβολια, οσο μικρο και ναναι, να εχει τελικα οριστικη απαντηση. Ασχετη απο αν ειναι αυτή που θες/ελπιζεις ή οχι. Απλα ρε παιδι μου κλεινει μια πορτα. Παει. Παπαλα. Κι αν σε χαλασε; δε πειραζει, θα σου περασει. Αλλα δε θα σε αποσπουν οι αμφιβολιες για το 'μα ααααμα΄ και ετσι και αλλιως. Οχι. Τιποτα. Εκλεισε το θεμα, μουβ ον. Ειναι καταπληκτικο συναισθημα, αληθεια. Νιωθεις μια ελευθερια.
Μκρες χαρες σε μεγαλη βιβλιοθηκη. Ναι, εχει φαι σπιτι.
No comments:
Post a Comment