για πρωτη φορα μετα απο καιρο, δεν ειχα internet. και ειχα πραματα που ηθελα να κανω/ακουσω, αλλα τελοσπανδων δεν μπορουσα.
βαλαμε λεπον να δουμε μια ταινια. χαζη βρετανικη παραγωγη, ηλιθιες προφορες, ηλιθιες φατσες, ηλιθιο σεναριο. anyway, σε καποια φαση πραγματευτεται την ιστορια μιας τυπισσας που ηθελε να αυτοκτονησει. το σεναριο και γενικως η ταινια ηταν αθλια, οποτε επιτοπου το μυαλο μου αρχισε να ξαναπλεκει σεναρια. τελικως, κατεληξα στο συμπερασμα πως αν ηταν να αυτοκτονησω (αν λεμε, δεν υπονοω τιποτα), το πιο πιθανο ειναι να'μουν ακομα και σ'αυτο ο μαλακας της υποθεσης.
αυτο που με προβληματισε παντως περισσοτερο ειναι το τι οδηγει τον καθενα να δημιουργησει αυτο το χαρακτηριστικο της προσωπικοτητας του. δε μπορω να πιστεψω πως καποιος γεννιεται 'χαλί'. ετσι κι αλλιως, ερευνες δειχνουν (δικες μου, μονος μου τις εκανα) πως απο τις πρωτες λεξεις που μαθαινει ενα μωρο ειναι το 'οχι', μαλλον επειδη το ακουει συνεχεια.
στις ταινιες αυτος συνηθως επαιρνε και την γκομενα. αρχιδια σου λεω γω. πρωτο λαθος βεβαια ειναι να συγκρινεις την πραγματικοητα με ταινιες. δεν υπαρχουν παραμυθια. δεν υπαρχουν θαυματα, και αμα καποια στιγμη νομιζεις οτι υπαρχουν, μην ανησυχεις, θα περασει αργα ή γρηγορα. living is a problem cause everything dies. ετσι λεει το ασμα.
α. μαλακας δηλαδη.


