μ, σκεψεις ΙΙ

μυστηρια πραματα χθες.

για πρωτη φορα μετα απο καιρο, δεν ειχα internet. και ειχα πραματα που ηθελα να κανω/ακουσω, αλλα τελοσπανδων δεν μπορουσα.

βαλαμε λεπον να δουμε μια ταινια. χαζη βρετανικη παραγωγη, ηλιθιες προφορες, ηλιθιες φατσες, ηλιθιο σεναριο. anyway, σε καποια φαση πραγματευτεται την ιστορια μιας τυπισσας που ηθελε να αυτοκτονησει. το σεναριο και γενικως η ταινια ηταν αθλια, οποτε επιτοπου το μυαλο μου αρχισε να ξαναπλεκει σεναρια. τελικως, κατεληξα στο συμπερασμα πως αν ηταν να αυτοκτονησω (αν λεμε, δεν υπονοω τιποτα), το πιο πιθανο ειναι να'μουν ακομα και σ'αυτο ο μαλακας της υποθεσης.

η τελικη εικονα στο μυαλο μου ηταν καπως ετσι: εγω, σε ενα ανοιχτο χωρο, μεγαλο, με αρκετα τετραγωνικα ναϋλον γυρω μου, και με μια σφαιρα στο κεφαλι. ολα αυτα βεβαια για να μην χρειαστει να καθαρισει κανεις το χαλι μου. αυτο.

δεν ξερω τι θα ελεγε καποιος ειδικος στο θεμα, αλλα εγω αυτο που ξερω, ειναι πως το αρρωστο κεφαλακι μου, ακομα και στον σχεδιασμο μιας τοσο εγωιστικης πραξης, εβαλε αλλους σε προτεραιοτητα. ποιους; αυτους που θα επρεπε να μαζεψουν το αψυχο κουφαρι απο το πατωμα. τωρα απλα πρεπει να τυλιξουν το ναϋλον.

η κυρια σκεψη μου λεπον προφανως και δεν ειναι η αυτοκτονια, αλλα αυτο το αλλο. ανιδιοτελεια λεγεται; δε ξερω, δεν νομιζω πως ειναι ακριβως αυτη η λεξη. γω θα το ονομασω 'χαλί εκ πεποιθήσεως'

αυτο που με προβληματισε παντως περισσοτερο ειναι το τι οδηγει τον καθενα να δημιουργησει αυτο το χαρακτηριστικο της προσωπικοτητας του. δε μπορω να πιστεψω πως καποιος γεννιεται 'χαλί'. ετσι κι αλλιως, ερευνες δειχνουν (δικες μου, μονος μου τις εκανα) πως απο τις πρωτες λεξεις που μαθαινει ενα μωρο ειναι το 'οχι', μαλλον επειδη το ακουει συνεχεια.

τι ειναι λοιπον αυτο που κανει καποιον χαλι; ειναι κατι που περναει μεσα σου μεσω παρατηρησης; βλεπεις/διαβαζεις/ακους για ηρωικες/καλες πραξεις και νομιζεις πως με το να μη χαλας χατιρι (ειναι μεγαλη φραση αυτο, απο δω και περα θα λεω 'μαλακας') κερδιζεις κατι;

στις ταινιες αυτος συνηθως επαιρνε και την γκομενα. αρχιδια σου λεω γω. πρωτο λαθος βεβαια ειναι να συγκρινεις την πραγματικοητα με ταινιες. δεν υπαρχουν παραμυθια. δεν υπαρχουν θαυματα, και αμα καποια στιγμη νομιζεις οτι υπαρχουν, μην ανησυχεις, θα περασει αργα ή γρηγορα. living is a problem cause everything dies. ετσι λεει το ασμα.

παραστρατω. τιναυτο που σε κανει 'μαλακα' ή μαλλον τι ειναι αυτο που δε σε κανει; γεννιεσαι με ενα γονιδιο αδιαφοριας; γεννιεται κανεις εγωιστης; ειναι πρωταρχικο στοιχειο ενος ανθρωπου το ποσο δεν θα τον νοιαζουν οι αλλοι; δεν ειμαι επιστημονας, δε μπορω να ξερω.

παντως για μενα, θα με χαροποιουσε ιδιαιτερα να ειναι γονιδιακο το θεμα. γιατι αμα κρινει κανεις απο το ποσοι 'μη-μαλακες' υπαρχουν στον κοσμο, και αν αυτοι εχουν γινει ετσι συνειδητα, τοτε μιλαμε για ενα κοσμο αισχρο. οχι οτι δεν ειναι αισχρος ετσι κι αλλιως, αλλα αμα ισχυει το αντιθετο, τοτε δεν ειχαν αλλη επιλογη. θα μου πεις, παντα εχεις επιλογη.

θα σου πω ναι. εχεις δικιο. απλα οι δικες μου επιλογες σχεδον παντα στριφογυριζουν γυρω απο αλλους. και απλα κουραστηκα.

υπαρχει ενα σημειο ομως που αμα οσο και να σκιζεσαι δεν βλεπεις ουτε ενα δειγμα 'ευχαριστω', ακομα και ο μεγαλυτερος μαλακας θα 'ξυπνησει'. θαρρω ομως πως ειμαι μεγαλυτερος απο τον μεγαλυτερο.

κουραστηκα λεω. ε και; θαλλαξω; χλωμο. θα χαλιεμαι; σιγουρα. και που θα καταληξει αυτο; τι θα κανεις γιαυτο; τιποτα.

α. μαλακας δηλαδη.